Aelrion ibn Amra - Profil gracza w Vallheru
Aelrion ibn Amra (66)
- Mieszkaniec
Lokacja: Altara
Ostatnio widziany: Zobacz (około 2 godzin temu)
Mechaniczny
Wiek: 2012
Poziom: 78
Tytuł: Strażnik Szarej Godziny
Immunitet: Brak
Rasa: Elf
Klasa: Mag
Płeć: Mężczyzna
Wyznanie: Anariel
Status: Żywy
Maksymalne PŻ: 2308
Vallary: 5
Osiągnięcia: 107
Discord ID: antylol
Klan: Jazda Tatarska
Ranga w klanie: Chan [Zbieracz Krzyżackich Łez]
Wyświetlenia: 7590
Nazywam się Aelrion z Loth Amra,
Jestem elfem i magiem, co tłumaczy długowieczność
i tłumaczy też, czemu nikt nie pyta o wiek wprost.
Mam go niedookreślonego z rozmysłem;
gdyby był konkretny, musiałbym się do niego ustosunkować.
Wzrost: wystarczający. Patrzę z góry bez wspinaczki -
to nie zarozumialstwo, to fizyka z elementami przeznaczenia.
Waga? Ostatnio ważyłem autorytet; wynik był zadowalający.
Szczegóły techniczne pomijam w trosce o skromność.
Tytuł wpisany w kronikach Królestwa
pieczęć przydaje się, gdy ktoś ma wiedzieć, z kim ma doczynienia,
zanim zdąży zadać głupie pytanie;
Strażnik Szarej Godziny,
Głos Między Przepaścią a Świtem
*Poprawia mankiet szaty z przesadną godnością.*
Wyglądam jak zwycięstwo ubrane w srebro i granat:
szata sięga do kostek, płaszcz spina broszka w kształcie krzyża -
rodzinna pamiątka po dalekich kontaktach rodu z północą;
ktoś kiedyś mruknął, że przypomina znak pewnego zakonu.
Nie doprecyzowałem.
Na ramieniu układam fałdy tak, żeby wyglądać na kogoś, kto właśnie ma rację.
Reszta twierdzi, że wyglądam jak raport z katastrofy, który nauczył się chodzić.
Obie wersje są poprawne.
*Wzdycha teatralnie, jak ktoś zmuszony mówić o własnej wielkości.*
Pochodzę z rodu elfów, który szczycił się trzema rzeczami:
pamięcią, manierami i skłonnością
do komplikowania prostych spraw.
Gdy byłem dzieckiem, starszyzna uznała,
że "ciąży nade mną przeznaczenie".
Później doprecyzowali,
że chodziło im o rachunek z karczmy.
Wychowano mnie w przekonaniu, że jestem stworzony do wielkości.
Życie dorzuciło do tego przypisy, dym
i kilka nieautoryzowanych eksplozji.
Mój ojciec mawiał, że historia nagradza odważnych.
Matka poprawiała, że historia nagradza tych,
którzy przeżyją własne pomysły.
Ja, jako dziecko wyjątkowo bystre, postanowiłem
stosować obie metody jednocześnie
i od tej pory statystyka uważa mnie za prowokację.
*Rozkłada mapę do góry nogami i udaje, że tak miało być.*
Moje pierwsze wielkie zwycięstwo zaczęło się od świecy.
Chciałem zapalić knot, otworzyłem szczelinę eteryczną,
z której wyszedł wiatr, echo i urażony nekromanta.
Nekromanta oślepł od błysku, którego nie planowałem,
ale natychmiast uznałem za plan.
To kluczowa umiejętność przywódcza:
nadawać sens zanim sens zorientuje się, że go nie ma.
Drugie zwycięstwo było kartograficzne.
Zgubiłem mapę na moczarach,
gdzie nic nie powinno mieć adresu.
Wróg ją znalazł i uznał, że skoro zostawiłem ją tak jawnie,
to musi prowadzić do zasadzki.
Nie mylili się. Prowadziła. Tyle że nie do mojej.
Armia przeciwnika wycofała się w absolutnym porządku,
czyli uciekając każdy w inną stronę.
W kronikach nazwano to
"rozproszeniem taktycznym wymuszonym przez geniusz Aelriona".
Ja, człowiek umiarkowanie skromny, nie zaprzeczałem.
Trzecie zwycięstwo miało charakter wybitnie czasowy.
Zaspałem na bitwę o Przesmyk Błotnej Chwały,
przez co nie dotarłem na umówioną rzeź.
Kiedy przybyłem trzy godziny później,
obie armie były tak zmęczone czekaniem
i argumentami o logistyce,
że podpisały rozejm, by móc pójść zjeść.
Ogłoszono mnie mediatorem wojennym.
Nigdy nie lekceważyłem roli śniadania w geopolityce.
Później było tylko lepiej:
- raz zamieniłem grad na żaby, co uratowało plony i zrujnowało poezję lokalnego barda;
- raz pomyliłem zaklęcie ciszy z zaklęciem prawdy, dzięki czemu rada miejska rozwiązała się sama;
- raz miałem teleportować oddział zwiadowców,
a przeteleportowałem ich konie.
Co, uczciwie mówiąc, poprawiło morale
i przyspieszyło decyzję o odwrocie.
Od tamtej pory mieszkańcy Vallheru pytają mnie o plan, zanim coś się wydarzy.
Ja odpowiadam, że plan jest gotowy, tylko rzeczywistość jeszcze nie nadąża z wykonaniem.
*Splata dłonie z takim spokojem, jakby właśnie wygrał dyskusję z samym sobą.*
Jestem spokojny, opanowany i zawsze mam rację,
nawet kiedy fakty próbują dyskutować.
Gdy rzeczywistość upiera się przy innym zdaniu,
traktuję to jako opóźnienie w dostawie informacji -
wkrótce się zaktualizuje.
Niespodzianki w wynikach? To nie problem - to metoda badawcza.
"Pomyłka to tylko sukces, który jeszcze nie umie opowiadać o sobie w czasie przeszłym".
Do dziś nie rozstrzygnąłem, czy to filozofia, czy instrukcja obsługi.
*Przewraca stronę notatnika i kiwa głową z uznaniem dla samego siebie.*
Magia ofensywna: 7/10 (czasem trafiam cel, czasem trafiam fabułę).
Magia ochronna: 9/10
(chronię się głównie tym, że nikt
nie rozumie, co właśnie zrobiłem).
Dyplomacja: 8/10
(mówię długo i mądrze,
aż wszyscy wolą się zgodzić).
Szczęście bojowe: oficjalnie 3/10, praktycznie 12/10.
Skradanie: 2/10, ale gdy jestem wykryty, wszyscy zakładają, że tak miało być.
Rozpalanie świec: status eksperymentalny, obszar testowy ewakuowany.
*Przewraca kartkę z miną kogoś, kto właśnie przeczytał listę zarzutów i uznał ją za komplement.*
Zdarza się, że pewne cechy nazywa się wadami.
Ja nazywam je warunkami brzegowymi sukcesu.
Pewność siebie? To nie zarozumialstwo - to infrastruktura.
Bez niej nie byłoby na czym zawiesić decyzji.
Moje zaklęcia improwizują; to nie przypadek, to styl wykonawczy.
Rzadko docieram na czas: docieram za to w momentach,
gdy czas jest już gotów na moje wejście.
Gadulstwo? Rozwijam myśl do końca.
Inni kończą zdania w połowie i potem się dziwią,
że nikt nie rozumie planu.
Wady to tylko cnoty, które jeszcze nie dostały pozwolenia na budowę.
Przyjaciele cenią mnie za to,
że przy mnie nigdy się nie nudzą.
Niektórzy twierdzą, że to groźba, nie obietnica.
Wrogowie deklarują pogardę, po czym na wszelki wypadek uciekają dwa kroki dalej.
Mentorzy wspominają mnie z dumą i drżeniem powieki.
Władcy proszą mnie o rady,
a potem podpisują je własnym imieniem.
Pozwalam im, bo jestem hojny.
Kronikarze piszą o mnie ostrożnie, bo atrament ma prawo odmówić współpracy przy rzeczach nieprawdopodobnych.
*Kładzie dłoń na piersi tam, gdzie pieczęć miałaby lśnić, gdyby była widoczna.*
Wniosłem do spraw urzędowych - nie do tronu jak do ołtarza,
tylko do procedury, która zapisuje rzeczy w pergaminie,
zanim zginą w plotkach -
nie o ziemię i nie o złoto:
o krótką pieczęć przy imieniu, która mówi:
stałem na krawędzi,
widziałem, co leży po obu stronach,
wróciłem i umiem to nazwać.
Władca nadał tytuł w ramach obowiązkowej adnotacji -
w tej scenie pełnił głównie funkcję długopisu z koroną:
ktoś mu przygotował tekst, on machnął ręką z miną człowieka,
który właśnie odkrył, że podpis bez literówki to też rodzaj polityki.
Dorzucił frazę, jak się dorzuca „pozdrawiam serdecznie”
na końcu listu, który i tak był dobry:
„głoś chwałę królestwa Vallheru.”
Traktuję to jak reklamówkę na moim opowiadaniu -
królestwo dostało miejsce na baner, ja dostałem pieczęć;
kto na tym bardziej zarobił reputacją, zostawiam statystyce i plotkom.
Uznałem, że chwała Vallheru przy mojej biografii
to raczej notatka w marginesie niż główny akapit -
protestować przy pieczęciach kończy się drugą kolejką,
a obrażać monarchy przy świadkach kończy się przemówieniem,
którego nikt nie chce słuchać, więc oszczędzam wszystkim czasu.
Od tamtej pory, w dokumentach i w ustach tych, co czytają,
Aelrion z Loth Amra,
Strażnik Szarej Godziny, Głos Między Przepaścią a Świtem,
figuruje tam, gdzie mur rzuca cień,
a krawędzie bolą wzrok tym, którzy wolą świat płaski.
*Poprawia fałdę płaszcza - jakby przeglądał herb w myślach, zanim ktoś zada pytanie.*
Skąd dokładnie te słowa w oficjalnym pismie?
Strażnik Szarej Godziny - nie chodzi o zegar z muru,
tylko o moment, gdy świat jeszcze nie postanowił,
czy kończy się noc, czy zaczyna się dzień na jawie;
w takiej szczelinie czasu ktoś musi stać,
żeby rzeczy, które się wydarzyły po mojej stronie krawędzi,
nie zostały nazwane przez kogoś, kto ich nie widział.
Głos Między Przepaścią a Świtem - to adres zamiast mapy:
przepaść to „już po nas”, świt to „jeszcze jesteśmy”,
a pomiędzy ginie słownik i pojawiają się plotki.
Ja tam wracam z nazwami -
nie dlatego, że lubię dramat,
lecz dlatego, że bez nazwy zdarzenie rośnie jak chwast
i potem każdy twierdzi, że to był cud albo pech.
Tytuł to skrót procedury: byłem, widziałem, opisałem. Reszta to marketing królestwa.
Szara godzina to ta chwila,
gdy dzień nie wie jeszcze,
czy został dniem, czy już wspomnieniem.
Ktoś musi przy niej stać.
*Wskazuje niebo z miną urzędnika przeznaczenia.*
Moim celem jest ocalenie Vallheru
przed nadciągającą katastrofą,
którą sam wykryłem po analizie znaków na niebie,
fusów w kubku i rachunku z karczmy.
Niektórzy twierdzą, że to była prognoza pogody.
To oszczerstwo ludzi,
którzy nie umieją czytać przeznaczenia między linijkami.
Im bardziej absurdalna staje się droga, tym bardziej jestem pewien, że idziemy właściwą ścieżką.
Gdy misja wydaje się niemożliwa, to zwykle znaczy, że jeszcze nie opowiedziałem jej wystarczająco pewnym tonem.
*Wchodzi do karczmy, otrzepuje płaszcz i czeka na oklaski, które myli z westchnieniem ulgi.*
W karczmie "Pod Kwaszonym Gryfem" zapadła cisza,
gdy wszedłem, co uznałem za należny szacunek,
a karczmarz za sygnał do schowania szkła.
[Rozmowa przy pierwszym kuflu]
Strażnik: "Aelrionie, czy to prawda, że sam pokonałeś oddział bandytów?"
*Unosi brew, jakby pytanie było uprzejmą formalnością.*
Aelrion: "Naturalnie.
Najpierw pomyliłem drogę, potem ich obóz z jarmarkiem,
a gdy zaczęli krzyczeć, uznałem to za aplauz
i rzuciłem zaklęcie negocjacyjne."
Strażnik: "I zadziałało?"
Aelrion: "Wzorcowo. Część uciekła, część zemdlała, a reszta przysięgła poprawę. Tak rodzi się porządek."
Wtedy z kuchni wybiegła kura w moim kapeluszu, a ja z powagą dodałem:
"Etap drugi planu zawsze wygląda gorzej."
Następnie pojawił się poborca podatkowy,
człowiek o twarzy stworzonej do odmawiania ulgi
i głosie brzmiącym jak pieczątka.
[Kontrola szkód ubocznych]
*Poborca rozwija pergamin tak długi, że dwie osoby zaczynają się bać jego końca.*
Poborca: "Czy to pan odpowiada za incydent z ruchomym pomnikiem?"
Aelrion: "Nie odpowiadam za sztukę nowoczesną. Ja ją wywołuję."
Karczmarz jęknął, bo już wiedział, że rozmowa skręca ku wydatkom.
Poborca rozwinął pergamin długi jak wyrzuty sumienia:
Poborca: "Most na Rzece Szeptów przesunął się o dwanaście kroków."
Aelrion: "To była korekta urbanistyczna."
Poborca: "Wieża obserwacyjna obraca się za słońcem."
Aelrion: "To edukacja astronomiczna."
Poborca: "Dzwon świątynny bije tylko, gdy ktoś kłamie."
Aelrion: "To usługa społeczna."
[Pytanie, którego każdy unika]
W tym momencie połowa sali zamilkła,
a druga połowa zaczęła mówić prawdę
z taką ostrożnością,
jakby każde zdanie miało własny mechanizm zapłonowy.
Strażnik: "Aelrionie, czy ty w ogóle planujesz te rzeczy?"
Spojrzałem na niego z troską, jaką mędrzec okazuje człowiekowi, który zapomniał podstaw logiki.
*Siada powoli, splata dłonie i mówi tonem wykładowcy od katastrof stosowanych.*
Aelrion: "Oczywiście. Planowanie polega na tym, by być gotowym na wszystko, czego nie da się przewidzieć."
Strażnik: "To brzmi jak sprzeczność."
Aelrion: "Nie. To brzmi jak doświadczenie."
[Zamknięcie wieczoru]
Wieczór zakończył się skromnie: jedna pieśń, dwa pojedynki na argumenty, trzy wybite kufle i ceremonialne wyrzucenie barda przez okno, bo rymował "Aelrion" ze słowem "chaosion", które nie istnieje, a powinno.
Nad ranem karczmarz zapytał, czy wrócę jutro.
Powiedziałem, że jeśli Vallheru ma szczęście, to tak.
Powiedział, że modli się o pecha.
*Zamyka kronikę. Chwilę trzyma dłoń na okładce, jakby sprawdzał, czy treść się nie wygryzie.*
| « Poprzedni profil | Następny profil » |